ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ sport24.gr

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Ζήτω οι κιθάρες και τα ποδόσφαιρα

O Mr White συγκεντρώνει και παρουσιάζει τις σημαντικότερες στιγμές που ενισχυτές στήθηκαν, πεταλιέρες σεταρίστηκαν και κιθάρες κουρδίστηκαν με αφορμή το ποδόσφαιρο.

O Mr White συγκεντρώνει και παρουσιάζει τις σημαντικότερες στιγμές που ενισχυτές στήθηκαν, πεταλιέρες σεταρίστηκαν και κιθάρες κουρδίστηκαν με αφορμή το ποδόσφαιρο.

O Mr White συγκεντρώνει και παρουσιάζει τις σημαντικότερες στιγμές που ενισχυτές στήθηκαν, πεταλιέρες σεταρίστηκαν και κιθάρες κουρδίστηκαν με αφορμή το ποδόσφαιρο.

 

 

 

 

 

Ska-P: Rayo Vallecano

 

Όπως μαρτυρά και το όνομα τους, αυτοί που λένε το “cannabis” οι μαδριλένοι Ska-P παίζουν ska-punk και φυσικά στη μπάλα δεν θα μπορούσαν να είναι με τη Ρεάλ. Κάνοντας πράξη το  “support your local club”, τα μεγαλωμένα στην εργατική γειτονιά Βαγιέκας μέλη του συγκροτήματος υποστηρίζουν την ομάδα με σήμα τη μέλισσα (ο χορηγός έχει εδώ και χρόνια αλλάξει αλλά εμείς έτσι την αγαπήσαμε και έτσι θα τη φυλάξουμε στη μνήμη μας), Ράγιο Βαγιεκάνο, την οποία συναντάμε συχνά στη δισκογραφία τους.

 

Art Brut: St Pauli

 

 

Η Ζανκτ Πάουλι είναι η πιο δημοφιλής ποδοσφαιρική ομάδα στον κόσμο για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με το ποδόσφαιρο και όπως είναι λογικό έχει γίνει αφορμή για να γραφτούν πολλά τραγούδια. Ένα από τα καλύτερα είναι αυτό της παρέας του Eddie Argos, που με το γνωστό αυτοαναφορικό του ύφος –με το οποίο κάπου στα μέσα των 00’s κατάφερε να μας πείσει ότι είναι ο νέος Jarvis Cocker, όχι όμως για παραπάνω από 5 δευτερόλεπτα- δηλώνει ότι νιώθει περισσότερο ζωντανός μέσα στην αγκαλιά της ομάδας παρά δίπλα σε φίλους που δεν τον καταλαβαίνουν και στην κοπέλα του που δεν του λέει σ’ αγαπώ γιατί φοβάται, ουρλιάζοντας στα γερμανικά ότι το πανκ δεν έχει πεθάνει λίγο πριν ζητήσει συγνώμη για την προφορά του, για την οποία ευθύνεται ότι έμαθε τη γλώσσα μέσα από 7ιντσα.

 

Chumbawamba: Football Song

 

 

Η αναρχο-πανκ κολεκτίβα από το Μπέρνλι, γνωστότερη και ως “αυτοί που λένε το I get knocked down, εξασφάλισε για πάντα μια θέση στην ποδοσφαιρική ποπ κουλτούρα (χάνοντας αναπόφευκτα πόντους από εκείνη της πανκ) όταν έδωσε την άδεια το μεγάλο χιτ της (με το φουλ γηπεδικό “We’ll be singing, when we’re winning” να ακούγεται συνέχεια από πίσω) να παίξει στους τίτλους του FIFA 1998, λίγοι όμως θυμούνται ότι ένα από τα b-sides εκείνου του δίσκου τιτλοφορούταν “Football Song”.  

 

  Queen: Football Fight

 

 

Άλλη μια μπάντα με περίοπτη θέση –λέγε με We Are The Champions- στην ποδοσφαιρική ποπ κουλτούρα, εδώ σε ένα τραγούδι από το σάουντρακ του Flash Gordon.

 

 

 

 

 

 

 

I, Ludicrous: English Football 2003

Τόσο ψαγμένο που δεν υπάρχει στο Youtube (το έχουμε όμως σε mp3 έτοιμο για download, παρότι αυτά είναι πράγματα παράνομα και τα καταδικάζουμε), από το English Football 2003 παρελαύνουν όλοι οι μικροί και μεγάλοι ήρωες της βρετανικής ποδοσφαιρικής σκηνής στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Shearer, Van Nistelroy, Gascoigne, Gabbiadini (πέρασε και ένα φεγγάρι από τον Πανιώνιο), ο γίγαντας Bobby Zamora και ο Άγγελος Βιλανάκης της Γηραιάς Αλβιόνας Jamie Cureton, ο Bellamy που πίνει με την ομάδα της Λιντς, ο Henry που κρεμάει τον Jaaskelainen, οι μισητοί πρόεδροι Noades και Bates, τα clean-cut είδωλα Beckham και Owen. Οι I’ Ludicrous παραδίδουν ίσως τον πιο “against modern football” ύμνο -We prefer the Nationwide (σ.σ: Κόνφερενς και κάτω)- που γράφτηκε ποτέ, μην ξεχνώντας το χιούμορ τους, όπως φυσικά και τον Λούα-Λούα…

 

The Wedding Present: George Best

 

 

Μπορεί το ντεμπούτο άλμπουμ της μπάντας απ’ το Λιντς να μην έχει ούτε μισό στοίχο που να αναφέρεται στο ποδόσφαιρο, το εξώφυλλο του όμως κοσμεί η απίστευτα-αρχοντική-μέσα-στη-λασπουριά φιγούρα του George Best, ενώ φέρει και το όνομα του βορειοϊρλανδού άσου, με τον ίδιο να συναινεί χωρίς να ζητήσει χρήματα για τα δικαιώματα, ενώ βοήθησε και στην προώθηση του δίσκου, που βγήκε στα ράφια το -δυστυχώς- μακρινό πλέον 1987. Αν οι Pixies δεν κυκλοφορούσαν το Come OPn Pilgrim και ο Αργύρης Καμπoύρης είχε αστοχήσει σε εκείνες τις βολές θα μιλούσαμε για το σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς.

 

Baddiel, Lightning Seed & Skinner: Three Lions '96

 

 

To Three Lions  είναι το Abbey Road των ποδοσφαιρικών τραγουδιών, κάθε λίστα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να το περιλαμβάνει μέσα. Γραμμένο από τον τραγουδιστή των Lightning Seeds Ian Broudie σε συνεργασία με το nerdy ποδοσφαιρικό κωμικό δίδυμο των Baddiel & Skinner για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, το οποίο και φιλοξένησε η Αγγλία, έμελλε να γίνει το πιο διάσημο ποδοσφαιρικό τραγούδι όλων των εποχών, με κάθε επανεκτέλεση να πηγαίνει αυτόματα στην κορυφή των charts, δείγμα ότι ακόμα και σήμερα μιλάει κατευθείαν στην καρδιά της μέσης αγγλάρας. Παράλληλα λειτουργεί σαν άτυπος μετρητής για τα χρόνια που η Αγγλία έχει μείνει χωρίς κούπα, αφού τα αρχικά “30 years of hurt” πλέον έχουν φτάσει τα 48 και δεν φαίνεται ότι σύντομα θα τελειώσουν…

 

The Fall: Theme from Sparta FC & Kicker Conspiracy

 

 

Πέρα από τις συναυλίες του που συνήθως θυμίζουν ερωτική συνεύρεση μεθυσμένων Άγγλων στο Φαληράκι –διαρκούν λίγο και τελειώνουν άδοξα- ο τρελάκιας Mark E. Smith είναι γνωστός ως ο δεύτερος διασημότερος φίλος της Μάντσεστερ Σίτι (μη ρωτάτε ποιος είναι ο πρώτος). Το “Theme from Sparta FC”, γραμμένο όπως θέλει ο μύθος για τη Σπάρτα Πράγας, χρησιμοποιείται από το 2005 στο “Final Score” του BBC, στο οποίο ένα χρόνο αργότερα προσκλήθηκε ο ίδιος ο Smith για να διαβάσει τα τελικά αποτελέσματα της ημέρας, κάνοντας ακόμα και ένα αγώνα κέρλινγκ να μοιάζει συναρπαστικός. Τα σχόλια στο τέλος πάντως είναι επικά:

 

 

Mano Negra: Santa Maradona

 

 

Αν τo ποδόσφαιρο είναι θρησκεία τότε ο Μαραντόνα σίγουρα είναι ο επί Γης προφήτης της, αλήθεια την οποία μοιράστηκαν μαζί μας οι Mano Negra το Μάιο του 1994, λίγες μέρες πριν ο εκλεκτός του Θεού σταυρωθεί από τις από την ίδια την αυτοκαταστροφική φύση του (ή αν προτιμάτε τις συνομωσίες τη FIFA και τους λακέδες της). Ο Manu Chao αν δεν είχε αφιερώσει τη ζωή του να δημιουργεί μανουτσαούσες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει λαμπρή καριέρα σαν δεξί μπακ στην Σατορού.

 

Joe Strummer and the Mescaleros: Tony Adams & Shakthar Donetsk

 

 

Από τα πρώτα του βήματα ο ηγέτης των Clash φαινόταν μπαλαδόφατσα, αλλά μόνο όταν έφτιαξε τους Mescaleros (το 1999) η Μούσα τον οδήγησε σε ποδοσφαιρικά μονοπάτια. “If they make Tony Adams captain we could all go screaming in Lunar Park”.

 

Morrissey (Smiths): Sweet and tender Hooligan & Munich Air Disaster 1958

 

 

Και αν για τον Strummer είχαμε τις υποψίες μας, η περίπτωση του Steve Patrick Morrissey αποδεικνύει περίτρανα ότι όταν μεγαλώνεις στο βιομηχανικό Μάντσεστερ όσο asexual θλιμμένο αγόρι με γλαδιόλες και λευκά πουκάμισα και αν είσαι από το ποδόσφαιρο δε θα γλιτώσεις.

 

Ιντερλούδιο: Κάποια άλλα θλιμμένα αγόρια, μεγαλωμένα λίγο βορειότερα από τον Moz, στις αγριάδες της Σκωτίας, φτάνοντας στην ενηλικίωση έβγαλαν το άχτι τους για το συστηματικού bullying που υπέστησαν 'όλα αυτά τα χρόνια στις αυλές των σχολείων, γράφοντας έτσι τον μεγαλύτερο αντι-ύμνο για το ποδόσφαιρο.

 

 

Kaiser Chiefs

 

 

Το συγκρότημα από το Λιντς που βοήθησε να (ξανά)αναστηθούν οι κιθάρες εκεί στις αρχές των 00’s πήρε το όνομα του από την πρώτη ομάδα του χαλκέντερου νοτιοαφρικανού στόπερ/αρχηγού/σημαίας της μεγάλης Γιουνάιτεντ του Ντέιβιντ Ο’ Λιρι.

 

Luke Haines: Leeds Utd

 

Λίγη ακόμα Λιντς Γιουνάιτεντ, γαρνιρισμένη από αναφορές ποδοσφαιρικής παντόφλας. “When I get home my wife will kill me”...

 

 

The Hitchers: Strachan

 

 

H τριλογία για την πρώτη Γιουνάιτεντ του αγγλικού ποδοσφαίρου κλείνει με ένα ύμνο στις ικανότητες του τότε κοκκινοτρίχη μέσου, νυν αποτυχημένου προπονητή,  Gordon Strachan, που μαζί με άλλους αστέρες της ομάδας όπως ο –πρόσφατα εκλιπών- Gary Speed και ο Gary MacAllister ζωγραφίζουν στο γήπεδο σε σημείο ο συγγραφέας-αφηγητής (που ακούει στο άκρως ποδοσφαιρικό όνομα Niall Quinn) στην απηυδισμένη ερώτηση της κοπέλας του “Μα τι βλέπεις;” να απαντήσει “Μια εκπομπή για τέχνη”.

 

Carter USM: Surfin' USM

 

 

Στην αυγή της Πρέμιερ, του Τσάμπιονς Λιγκ και γενικά του ποδοσφαίρου όπως το ξέρουμε σήμερα οι Carter USM έβγαζαν τον δίσκο “30 something” για τα πρώτα σημάδια της μέσης ηλικίας και η ιαχή You Fat Bastard” θα γινόταν σύνθημα στα χείλη πολλών άγγλων οπαδών όλων των κατηγοριών, συνήθως αναφερόμενοι στον πιο “βαρυκόκκαλο” παίχτη της αντίπαλης ομάδας.

Manic Street Preachers: South Yorkshire mass murderer

 

 

Κάθε τραγωδία έχει τα τραγούδια της και για εκείνη του Χίλσμπορο το καλύτερο γράφτηκε από τους Manic Street Preachers.

 

The Times: (There's A) Cloud Over Liverpool

 

 

Θα μπορούσε να αποτελεί σύνθημα των αντιπάλων οπαδών για τις αγωνιστικές επιδόσεις της Λίβερπουλ την τελευταία 25ετία, όμως την εποχή που γράφτηκε (στα τέλη της δεκαετίας του 70’) οι “κόκκινοι” του Άνφιλντ μεσουρανούσαν σε Αγγλία και Ευρώπη. Εργατική τάξη, clubs, pubs, γήπεδο το Σάββατο και κυριακάτικη μελαγχολία για την εβδομάδα που έρχεται, ο κλασσικός κύκλος του weekender που καλά κρατάει ακόμα. There’s a cloooooud ooooover Liiiiiverpooool…

 

Ο Πρόεδρος περιμένει τις δικές σας προσθήκες στη λίστα (καθώς σχόλια για τα υπάρχοντα) από κάτω.

El Presidente Senor White