ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ sport24.gr

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Χόρχε Σαμπαόλι: Από υπάλληλος τράπεζας, τροπαιούχος Κόπα Αμέρικα

Ένας από τους «τρελούς» του ποδοσφαίρου, της σχολής του άλλου τεράστιου Μαρσέλο Μπιέλσα, όπου κανείς δεν πίστευε σε αυτόν πριν κάποια χρόνια, λέγοντάς του να σταματήσει να ασχολείται με το ποδόσφαιρο και να καθίσει στη σίγουρη δουλειά που του παρείχε η τράπεζα. Όμως ο ίδιος κυνήγησε το όνειρό του και πλέον είναι ένας από τους πιο πετυχημένους προπονητές.

Ένας από τους «τρελούς» του ποδοσφαίρου, της σχολής του άλλου τεράστιου Μαρσέλο Μπιέλσα, όπου κανείς δεν πίστευε σε αυτόν πριν κάποια χρόνια, λέγοντάς του να σταματήσει να ασχολείται με το ποδόσφαιρο και να καθίσει στη σίγουρη δουλειά που του παρείχε η τράπεζα. Όμως ο ίδιος κυνήγησε το όνειρό του και πλέον είναι ένας από τους πιο πετυχημένους προπονητές.

Με αφορμή την πρόσληψή του από τη Σεβίλλη, διαδεχόμενος τον επίσης πετυχημένο Έμερι, το Ισπανικό περιοδικό Panenka, του πήρε, όπως άλλωστε συνηθίζει, μία εκπληκτική συνέντευξη, με τον ίδιο να μιλά για τη δουλειά του, τα πιστεύω του, το είδωλό του και το πώς αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο.

Η συνέντευξη άρχισε με το σχόλιο του δημοσιογράφου για το πώς ακούστηκε για πρώτη φορά το όνομα Σαμπαόλι. Ήταν το 1996 όταν ακόμα ο Σαμπαόλι προπονούσε μία μικρή ομάδα της Αργεντινής, την Alumni Casilda. Ο διαιτητής απέβαλε τον Σαμπαόλι από τον πάγκο, όμως το γήπεδο δεν είχε κερκίδες, έτσι λοιπόν αναγκάστηκε να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο, ώστε να δίνει από εκεί οδηγίες στους παίκτες του. Φυσικά ο διαιτητής δε μπορούσε να πει τίποτα διότι το δέντρο ήταν εκτός του γηπέδου!

Παίρνοντας αφορμή από αυτό το γεγονός, ο δημοσιογράφος τον ρωτά για την πολυσυζητημένη τρέλα του, με τον Σαμπαόλι να απαντά ότι αυτό βγαίνει προς τα έξω λόγω της έντασης και του πάθους με το οποίο ζει τα παιχνίδια. Άλλωστε όπως ο ίδιος αναφέρει, είναι υπερκινητικός, δε μπορεί να κάθεται απλά στον πάγκο, συγκρίνοντας πολλές φορές τον εαυτό του με προπονητή του μπάσκετ παρά του ποδοσφαίρου.

Παρότι ο ίδιος είναι φαν του «ποδοσφαίρου αλάνας», βγάζοντας παράλληλα την πικρία του για το πώς αντιμετωπίζουν οι νέοι ποδοσφαιριστές το άθλημα, με το μόνο που τους ενδιαφέρει να είναι τα χρήματα, δηλώνει ότι βλέπει το ποδόσφαιρο καθαρά επαγγελματικά και όχι για διασκεδάσει (σαν απλός φίλαθλος). «Φυσικά παρακολουθώ πολλά παιχνίδια», δηλώνει, «όμως το κάνω για καθαρά επαγγελματικούς λόγους». «Είναι διαφορετικό το ποδόσφαιρο που βλέπω, με αυτό που θα ήθελα να δω», συμπληρώνει. «Κοιτάξτε παραδείγματός χάρη τι γίνεται με τον Αρσέν Βενγκέρ. Έχει καταφέρει τόσα στην Άρσεναλ και παρόλα αυτά ακούγονται φωνές για την απομάκρυνσή του. Λίγες ομάδες  σου δίνουν πίστωση χρόνου, δουλεύοντας πάνω σε ένα πλάνο, οι περισσότερες αναζητούν άμεσα αποτελέσματα και αυτό είναι κάτι που με στεναχωρεί. Για να διασκεδάσω προτιμώ να πάω σινεμά, να ακούσω ροκ,  ή ένα λόγο του Στρατηγού Περόν» (τον οποίο χαρακτηρίζει ως τον πιο σημαντικό ηγέτη της πατρίδας του).

Από μικρός ήταν επαναστάτης, πηγαίνοντας κόντρα στη Χούντα, βρισκόμενος σε μπελάδες πολλές φορές. «Είχα την τύχη να είμαι γιος αστυνομικού, αλλιώς θα ήμουν απλώς ένας ακόμη εξαφανισμένος» δηλώνει. «Βρισκόμασταν με την παρέα μου σε παράνομες ροκ συναυλίες, οργανώνοντας αντιδικτατορικές ενέργειες. Μην πάτε εκεί, μου έλεγε πολλές φορές ο πατέρας μου, έχουμε λάβει εντολή να πάμε και να σας συλλάβουμε».

Η αγάπη του και ο σεβασμός για την πατρίδα του είναι τόσο μεγάλη, αποδεικνύοντάς σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται, με την πιο πρόσφατη, την άρνησή του να παρευρεθεί στη βράβευση της εθνικής ομάδας της Χιλής από τον πρόεδρο της χώρας, έπειτα από την κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα, δηλώνοντας ότι θα ήταν άσχημο να πάει στην εκδήλωση, βλέποντας τους συμπατριώτες του να υποφέρουν μετά από μία ακόμα αποτυχία.

Το είδωλό του είναι ο «Loco» Μπιέλσα, δηλώνοντας ότι έχει περάσει αμέτρητες ώρες αναλύοντάς τον, φτάνοντας μάλιστα τις δέκα τέσσερεις ώρες εντός μίας ημέρας όπου σκεφτόταν μόνο αυτόν! Έχεις συχνή επαφή μαζί του; τον ρωτά ο δημοσιογράφος, με τον Σαμπαόλι να απαντά: Όχι, μόνο μερικές κλήσεις. «Με ενδιαφέρουν περισσότερο οι ιδέες του και η άποψή του για το ποδόσφαιρο, παρά ο ίδιος σαν πρόσωπο. Είναι ένας μύθος, συμπληρώνει και τους μύθους κάποιες φορές είναι καλύτερο να μην τους γνωρίζεις».

Ο Σαμπαόλι, όπως άλλωστε και το είδωλό του, στηρίζεται πολύ στο κομμάτι της ψυχολογίας, χαρακτηρίζοντάς το εξίσου σημαντικό με την τακτική. «Προσπαθώ να βγάζω το 100% ενός ποδοσφαιριστή μου, να τον κάνω να αγωνίζεται για τη φανέλα», φέρνοντας σαν παράδειγμα τον Μεδέλ και τον Βιδάλ, ο οποίος έβαλε σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα, παίζοντας κανονικά στο Μουντιάλ 2014,  μην έχοντας αποθεραπευτεί πλήρως από τον τραυματισμό στο γόνατό του.

«Ακόμα μου φαίνεται δύσκολο να πείσω τους μεγάλους ποδοσφαιριστές να αφήσουν πίσω τον εγωισμό τους, διότι δεν είμαι πρώην ποδοσφαιριστής. Για αυτό πρέπει να τους υπενθυμίζεις ότι και αυτοί ήταν κάποτε φίλαθλοι. Το πανεπιστήμιό μου ήταν ο δρόμος, από εκεί έμαθα πολλά», αναφέρει. «Δεν πρέπει να βλέπεις τους ποδοσφαιριστές σαν απλούς παίχτες, πρέπει να μάθεις την προσωπικότητα του καθενός και μετά να μπεις στο τακτικό κομμάτι».

Εν συνεχεία, οι ερωτήσεις εστιάζονται κυρίως στο τακτικό κομμάτι. «Μου αρέσει να επιτίθεμαι συνεχώς, να παίζω ποδόσφαιρο βασισμένο στην κατοχή της μπάλας» δηλώνει ο κόουτς. «Όταν έγινα επαγγελματίας αμέσως ένιωσα ότι είχα μόνο τρία ματς για να δείξω το ποιος είμαι, διότι καθώς δεν ήμουν προπονητής με εμπειρία, μπορούσαν να με διώξουν εύκολα αν δεν ερχόταν τα αποτελέσματα. Προπονώ τις ομάδες μου καλά και προσπαθώ να τις κάνω να παίζουν κατακτητικά. Μου αρέσει περισσότερο να ψάχνω την αντίπαλη εστία, παρά να αμύνομαι στη δική μου. Και μία μικρή ομάδα να έχω, προσπαθώ να επιτίθεμαι, να προσπαθώ να βγάλω τον αντίπαλο από το στυλ παιχνιδιού του».

«Το αγαπημένο μου σύστημα είναι το 3-4-3, το οποίο ανάλογα με τις συνθήκες μπορεί να αλλάξει σε 3-1-3-3 ή σε 4-3-3. Προσαρμόζεσαι ανάλογα με το ματς, αν σου μπλοκάρουν τα άκρα, τότε θα πρέπει να επιτεθείς από το κέντρο. Η κατοχή της μπάλας είναι το κλειδί. Για να κυριαρχήσεις στο παιχνίδι πρέπει να έχεις τη μπάλα. Μέσα σε αυτό, εξίσου σημαντικό είναι και η ανάκτηση της κατοχής. Όταν χάνεις τη μπάλα, πρέπει να την ξανακερδίσεις μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα αλλιώς ο αντίπαλος έχει το πλεονέκτημα».

«Στην Εθνική ομάδα της Χιλής όμως παίζατε με ένα καθαρό δεκάρι», ρωτά ο δημοσιογράφος, αναφερόμενος φυσικά στον Βαλδίβια.

«Αυτό εξαρτάται από τους ποδοσφαιριστές που έχεις στην ομάδα», απαντά ο Σαμπαόλι, συνεχίζοντας. «Πρέπει να βρίσκεις τρόπους να ξεκλειδώνεις τις αντίπαλες ομάδες, όταν αυτές κάθονται πίσω και μόνο αμύνονται. Ο Βαλδίβια μας έδωσε αυτή τη δυνατότητα. Έχει τη δυνατότητα να σπάει την αντίπαλη άμυνα με μόνο μία πάσα, βγάζοντας τον επιθετικό φάτσα με το τέρμα. Είναι ένας ξεχωριστός ποδοσφαιριστής, ο οποίος βλέπει πολύ γρήγορα τις κινήσεις των συμπαικτών του, βλέπει το παιχνίδι πριν ακόμα πάρει τη μπάλα. Ο ίδιος έχει παραπονεθεί ότι ποτέ δεν είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί στην Ευρώπη, λόγω της φυσικής του κατάστασης, αλλά εγώ ποτέ δεν ήθελα να τον βλέπω να τρέχει, θέλω να τον βλέπω να δημιουργεί. Δυστυχώς ποδοσφαιριστές όπως ο Βαλδίβια και ο Ρικέλμε δεν έκαναν τεράστια καριέρα στην Ευρώπη , διότι πλέον όλες οι ομάδες εστιάζουν περισσότερο στη φυσική κατάσταση και λιγότερο στο ταλέντο και την τεχνική, μετατρέποντας τους παίχτες σε αθλητές από ποδοσφαιριστές. Αλλά η διασκέδαση είναι στο παιχνίδι και όχι στο πόσο έτρεξε ο καθένας, πλέον όμως οι ομάδες αλλά και οι ποδοσφαιριστές ενδιαφέρονται πιο πολύ για το αποτέλεσμα από το ίδιο το παιχνίδι. Δυστυχώς το ποδόσφαιρο δεν είναι όπως παλιά, έχει γίνει μία δουλεία όπως όλες οι άλλες».

Κάπως έτσι κλείνει η συνέντευξη ενός από τους ελάχιστους προπονητές στην ιστορία, οι οποίοι κατάφεραν τόσα πολλά, χωρίς πριν να έχουν παίξει ποδόσφαιρο οι ίδιοι. Το βιογραφικό του Σαμπαόλι έχει πολλές επιτυχίες. Αποκορύφωμα ήταν φυσικά η κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα. Στο παλμαρέ του υπάρχουν ακόμα, ένα Κόπα Σουνταμερικάνα με την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε καθώς και ένα πρωτάθλημα Χιλής με την ίδια ομάδα, ένα Απερτούρα με την Εμελέκ αλλά κα μία σημαντική πορεία με την Περουβιανική Κορονέλ Μπολονιέσι, μία μικρή ομάδα, την οποία έβγαλε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Κόπα Σουνταμερικάνα.

Τα σέβη μας μεγάλε Χόρχε Σαμπαόλι!